از کدامین چاه نخشب
برآمده ای
 در این شب
تا کدامین ستاره سوخته
یا چشم ِ  بر دوخته  را
به صبحی دروغین
 بشارت دهی !؟

بر بام سیمیا و سِحر
ماه را می مانی
سرد و
ساکت و
سنگی...
تنها
نقابی چهره ات را
قاب کرده است !

با واژ ه های هرزه ولگرد
بیهوده است
هیمه به شبتاب بردنت
ره در حصار عصمت مهتاب بردنت...!