...گفتم: نگرد...نیست اینان که دیده ای ، در کوچه های شهر یا غول رهزنند یا گول برزنند تنها لباسشان همرنگ آدمی ست!
خندید و گفت: آی...از خویشتن ملول! انسان حقیقتی ست کو را نمی توان مانند عطر گل در غنچه ها شناخت، او را نمی توان در کوچه باغ یافت یا در خیال بافت... باروی محکمی ست باید به دست خویش یک عمر، خشت خشت بر هم نهاد و ساخت...
