رخ تُرُش داری که من خوبم ، شکر شیرین کنی
چون تُرُش باشی به تو شیرین روان خواهم فشاند

نکته قابل توضیح ، تعبیر "شکر شیرین کردن" است که باید آن را "بازار گرمی کردن" و "خود شیرینی کردن" معنا کرد.سعدی می گوید:

هنر بیار و زبان آوری مکن سعدی!
چه حاجت است که گوید شکر که شیرینم!

این رباعی از نزهه المجالس نیز همین تعبیر قدیمی را در بر دارد:

ناچیده گلی زان دو رخ نسرینی
دامن ز وصال ما چرا می چینی؟!

تو خود شکری ز فرق سر تا به قدم
از بهر چه می کنی شکر شیرینی؟!

                    ***

خاقانی ام نه واللَّه سیمرغ نیست هستم
پس نیست هست گیتی یکسان چرا ندارم؟

"نیست هست"به معنی "امر موهوم و پیدای ناپیدا" چندین بار در دیوان خاقانی به کار رفته است. به عنوان مثال:

ای دو لبت نیست هست ، هستِ مرا کرده نیست
هرچه ز جان هست بیش با لبت از نیست کم

                               ***

چون صبح ، خوش بخندید آن نیست هست مرجان
من هستِ نیست گشته چون سایه در جمالش

نظیر این تعبیر را در شعر مولانا نیز می توان نشان داد:

می رسید از دور مانند هلال
نیست بود و هست مانند خیال

                         ***

در غیب هست عودی کاین عشق از اوست دودی
یک هست نیست رنگی ، کز اوست هر وجودی