| تبليغات | X |
 |
 |
|
اين غزل مربوط به دي ماه ۸۳ است و در حال و هواي طوفان سونامي سروده شده با اين همه چون موضوع اصلي آن انسان و رنجهاي هميشه اوست بدين اميد كه حوادث طبيعي از قبيل طوفان و سيل و زلزله هرگز به بلا و مصيبت تبديل نشوند، آن را تقديم حضورتان مي كنم:
طوفانی آمد از دل دریاها طوفان گرفت و صورت شب گم شد کوبید طبل مرگ و خروشیدند
دستی تکیده، بخزیده در طوفان دریا همیشه آبی و زیبا نیست در جان آدمی هم دریایی ست دریا تر از تمامی دریاها انسان حقیقتی ست معمایی مبهم تر از تمام معماها طوفان و سیل و زلزله تمثیلی ست از التهاب آیت آیاها انسان به رغم هر چه زمین خوردن می ایستد دوباره بر این پا ها می ایستد دوباره و می سازد کاشانه ای به رنگ تمناها |
||
 |
شنبه 12 فروردین1385 محمدرضا ترکی
|
|
 |
